۱۳ دسامبر ۲۰۲۵ - رتاتروتاید، نخستین آگونیست سه‌ گانهٔ گیرنده ‌های هورمونی در نوع خود، در نخستین کارآزمایی فاز ۳ موفق در برنامهٔ TRIUMPH، کاهش‌ قابل ‌توجهی در وزن بدن همراه با بهبود معنی ‌داری در علائم آرتروز زانو را نشان داده است.

این درمان تحقیقاتی که گیرنده ‌های GIP،GLP‑1  و گلوکاگون را فعال می ‌کند، در بزرگسالان مبتلا به چاقی یا اضافه‌ وزن و آرتروز زانو بدون دیابت ارزیابی شد و در هفتهٔ ۶۸ به تمام اهداف اولیه و ثانویهٔ کلیدی دست یافت.

در کارآزمایی TRIUMPH‑4 مشخص شد شرکت ‌کنندگانی که بالاترین دوز یعنی ۱۲ میلی‌ گرم از این دارو را دریافت کردند، به ‌طور متوسط ۲۸٫۷ درصد از وزن بدن خود را از دست دادند که معادل ۷۱٫۲ پوند است. همچنین بهبودهای قابل ‌توجهی در درد مفصل و عملکرد فیزیکی مشاهده شد. شاخص توده ی بدنی بیش از ۸۴ درصد از جمعیت مورد مطالعه در شروع، برابر یا بیش از ۳۵ کیلوگرم بر مترمربع بود که نشان ‌دهندهٔ اثربخشی رتاتروتاید در افراد با چاقی شدید است.

یافته‌های کلیدی مطالعه عبارت بودند از:

·     شرکت الی ‌لیلی، توسعه ‌دهندهٔ رتاتروتاید، اعلام کرد که دوزهای ۹ و ۱۲ میلی ‌گرمی در تمام شاخص ‌های اصلی به‌ طور مداوم اثربخشی بهتری نسبت به دارونما داشتند.

·     درد زانو که با شاخصWOMAC  اندازه ‌گیری شد، تا ۴٫۵ واحد بهبود یافت که معادل ۷۵٫۸ درصد کاهش نسبت به خط پایه(شروع تحقیق) است.

·     بیش از یک ‌هشتم شرکت‌ کنندگان که رتاتروتاید دریافت کردند، در هفتهٔ ۶۸ کاملاً بدون درد زانو بودند؛ درحالی‌ که این رقم در گروه دارونما ۴٫۲ درصد بود.

·     با دوز ۱۲میلی ‌گرمی رتاتروتاید، ۵۸٫۶ درصد از شرکت ‌کنندگان حداقل ۲۵ درصد کاهش وزن داشتند.

·     با دوز ۱۲میلی ‌گرمی رتاتروتاید ، ۳۹٫۴ درصد از شرکت ‌کنندگان حداقل ۳۰ درصد کاهش وزن داشتند.

·     عملکرد فیزیکی مشابه نتایج درد بهبود یافت و امتیاز عملکرد فیزیکی WOMAC بیش از ۷۰ درصد در افراد دریافت ‌کنندهٔ رتاتروتاید بهبود یافت.

·     رتاتروتاید اثرات مطلوبی بر شاخص ‌های کاردیومتابولیک داشت، از جمله کاهش کلسترول غیر‑HDL، تری ‌گلیسرید وhsCRP.

·     بالاترین دوز رتاتروتاید فشار خون سیستولیک را ۱۴ میلی ‌متر جیوه کاهش داد.

·     ایمنی دارو مطابق با الگوی معمول درمان‌ های مبتنی بر اینکرتین بود.

·     عوارض شایع شامل تهوع، اسهال، یبوست و استفراغ بود.

·     دیس ‌استزی^[1] در افراد دریافت‌ کنندهٔ رتاتروتاید بیشتر دیده شد، اما معمولاً خفیف بود و به‌ ندرت منجر به قطع درمان شد.

·     نرخ کلی قطع درمان بین رتاتروتاید و دارونما مشابه بود.

·     برخی شرکت ‌کنندگان به دلیل «کاهش وزن بیش از حدِ ادراک‌ شده» درمان را متوقف کردند.

پروفسور کنت کاستر، معاون اجرایی و رئیس بخش سلامت کاردیومتابولیک الی‌ لیلی، اهمیت این یافته‌ ها را برجسته کرد و گفت: افراد مبتلا به چاقی و آرتروز زانو اغلب با کاهش تحرک مواجه می ‌شوند و ممکن است در نهایت نیاز به تعویض مفصل پیدا کنند. او افزود نتایج قدرتمندTRIUMPH‑4  از پتانسیل رتاتروتاید به‌ عنوان یک گزینهٔ درمانی معنادار حمایت می‌ کند.

نتایج کاملTRIUMPH‑4  در یک نشست پزشکی آینده ارائه و برای داوری توسط متخصصان این رشته ارسال خواهد شد. در همین حال، هفت کارآزمایی فاز ۳دیگر برای ارزیابی رتاتروتاید در چاقی، دیابت نوع ۲، آپنهٔ انسدادی خواب، بیماری متابولیک کبد و سایر شرایط مرتبط با وزن، قرار است در سال ۲۰۲۶ گزارشی از نتایج خود منتشر کنند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/retatrutide-impresses-in-triumph-4-with-major-weight-loss-pain-relief-a-strong-contender-beyond-tirzepatide-160488